Dikkejassendag

[GASTPOST door COLLEGA P] 

Martin Bril, de veel te vroeg overleden maar bekende Nederlandse columnist lanceerde ooit de term rokjesdag. ‘Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met blote benen eronder. Een jurk kan ook, maar er mogen geen panties om de benen zitten. Dat is bedrog’.

Zo moet er ook ergens een dikkejassendag zijn. De dag waarop de pret over is. Waarop de winter weer begint en al dat lekkers voor een maand of zes verstopt wordt. Deze sombere dag moet ergens in de voorbije weken gepasseerd zijn, ontdek ik wanneer mijn blik deze dagen over het straatbeeld glijdt.

Tyler Cowen, econoom en uomo universale in bijberoep, beweert dat de mooiste vrouwen in landen wonen met grote inkomensongelijkheid. En dan komt Brazilië ergens helemaal bovenaan. Daar is het dan ook elke dag rokjesdag. Die wijsheid heeft Tyler geleerd uit zijn persoonlijke ervaring. En er schuilt een economische redenering achter. Je kan hem zelf bedenken. Gebruik de woorden competitie en inkomen. Misschien hebben Tyler en ik verschillende smaken, als het over vrouwen gaat. Ik heb het niet zo voor nouveau riche huppelkutjes. Armani brillen, en Chanel riem, om de rijke man van hun dromen te strikken, en zich omhoog te … werken.

Ik klaag trouwens helemaal niet over de kwaliteit van het vrouwvolk in ons egalitaire kikkerlandje. Logisch, kikkerlandjes moeten noodzakelijk toch ook veel prinsessen hebben. Bijna onveranderlijk wanneer ik in het buitenland heb vertoefd, ben ik prettig verrast bij mijn terugkomst. In de mooiemeisjesfabrieken in ons land worden volop overuren gedraaid, daar ben ik zeker van.

Toch moet ik deemoedig toegeven dat de Russische (nog zo’n land vol ongelijkheid)  jongedame die op dit moment bij mij in de trein zit eveneens zeer licht verteerbaar voor het oog is. Brede Slavische jukbeenderen en wildernisogen, die je enkel terugvindt bij mensen die jarenlang elke ochtend na het ontbijt even over toendra of taiga kunnen staren. Zo wordt het nog maar eens bewezen: de trein, altijd een beetje reizen, in dromenland. En, omdat ze mij inspireerde voor deze post, zo bedenk ik al schrijvend met een glimlach op de bank tegenover haar, mag ik haar met recht en reden mijn muze noemen.

Zoals steevast op de trein, dommel ik in, maar de Russische schoonheid blijft op mijn netvlies gebrand. Wat later word ik opgeschrikt door de nasale stem van de kaartjesknipper die onze aankomst in zone Antwerpen aankondigt. Mijn muze is verdwenen. Ik klap mijn computer dicht, grabbel mijn spullen bijeen en rep me naar de uitgang om een laatste glimp van haar op te vangen. Daar is ze niet, maar van op het perron zie ik haar uitstappen uit de volgende uitgang. Ik herken haar nauwelijks, omdat haar schoonheid verhuld wordt in een dikke jas. En weg is de magie.