Met collega K. is het altijd dolletjes op de trein. We babbelen over ‘t een en ‘t ander en terug. En vervolgens nog eens over ‘t ander en ‘t een en terug. Ook het meisje tegenover ons vond het wel dolletjes en kon haar glimlach herhaaldelijk niet onderdrukken.
Omdat K. Nekkerspoel verkiest boven Antwerpen, scheiden onze wegen, maar net voor het afscheid laat ze een net opgemerkt berichtje zien van een vriendin die ook op de trein zou zitten. Daarvoor is het nu te laat, maar wat ziet mijn lodderig oog? Collega K. nummert haar vrienden. Ik herhaal: collega K. nummert haar vrienden. Echt waar, het staat er zwart op geel: Katrien 60. (Nu mag K. wel beweren dat 60 haar familienaam is, tarara, goed geprobeerd.)
Kan u zich voorstellen hoe het er bij collega K. ‘s avonds aan toe gaat?
- - haar vriend (met de intonatie van Jan Becaus): En K., hoe staat het met de vrienden-index?
- - K., (met de intonatie van Martine Tanghe): Dank je voor de vraag, schatje. Het was een woelige dag voor de vrienden-index. Deze ochtend kwam ik nummer 42, Vincent, tegen in het station. Hij negeerde mij straal, waardoor hij zestien plaatsen in de rangschikking zakt. Collega X. hield dan weer galant de deur voor mij open, waardoor hij zeven plaatsen stijgt, ten koste van die zeven andere natuurlijk die een plaats zakken. Katrien heb ik vandaag helaas niet gezien maar dankzij haar smsje klimt ze toch één plaatsje naar nummer 59. Terug over naar jou.
- - haar vriend: Dank je K. Na de turbulente dag gisteren, was het bij mij een uitzonderlijk rustige dag. Behalve de woorden ‘Club Kaas, nee zonder ajuin, en ook geen ei’ heb ik deze dag nog niets gezegd. De enige stijger is dus de Koerd van de broodjeszaak. Hij staat nu op nummer 2195. En uiteraard sta jij alweer steviger aan de leiding!
K. verlaat de trein, het moment om een gesprekje aan te knopen met het herhaaldelijk glimlachende meisje. Maar ik durf niet goed. Nochtans kan ik haar makkelijk vragen of ze ook Chinees spreekt. Of de sint bij haar nog langskomt? Of ze ook bijzondere eettradities heeft? En of ze net als collega P. een collectie zotte horloges bezit?
Iedereen weet dat als je die eerste vijftien seconden niet benut, dat het momentum helemaal weg is. En dat het er dus nooit meer van zal komen. We blijven dus het vervolg van de treinrit zwijgend tegenover elkaar zitten. Jammer. Het meisje en ik waren vast vrienden geworden. En bij wijze van verwelkomingsgeste had ik ze gerust plaats 60 willen aanbieden in mijn persoonlijke vrienden-index.
Heeft die index ook een invloed op de koopkracht? Dat vraag ik me dan af.
Reactie door Joeri — 9 december 2009 @ 7:24 pm
Ik heb bovenaan mijn namenlijst (of onderaan, ‘t is maar hoe je ‘t bekijkt) een selectie van namen waar een sterretje voor staat. Een soort eregallerij, zeg maar. In de praktijk blijkt het vooral bijzonder onhandig, als je rap een naam wil terugvinden. De zoekfunctie begint vanaf de eerste letter en zoekt niet naar lettercombinaties. Dus “Dr” geeft 0 resultaten, ondanks de aanwezigheid van “*Dries”. Gepruts met symbooltjes en zo, eigenlijk tijdverlies. Misschien moet ik al mijn contacts maar weer op één plateau samenbrengen.
Reactie door Sofie — 9 december 2009 @ 7:32 pm
@Joeri: heeft de koopkracht invloed op de index. Dát vraag ik me af.
@Sofie: gelijkheid is zo jaren 1900. Ik ben vereerd met het sterretje!
Reactie door ddries — 9 december 2009 @ 9:03 pm
@ddries Met Kerst voor de deur heeft de koopkracht van mijn zogenaamde vrienden wel zeker invloed op de index.
Reactie door Joeri — 10 december 2009 @ 2:31 pm
[...] onbesproken. Om er maar enkele te noemen: de nieuwe treinregeling, een bellende neger op de trein, mijn bijna-vriendin nummer 60 en collega P’s Russische muze. Ik heb het even voor u nageteld, van de laatste 10 blogposts [...]
Pingback door De kunst van het treinreizen « Everything Dries Up — 20 mei 2010 @ 10:57 am