Wie van onenightstands houdt, mag scheefpoepen

Vreemdgaan mag. Zolang het maar niet te vaak gebeurt én niet te vaak met dezelfde.

Althans dat is de conclusie van het gesprek dat Nele opvangt als ze een warme chocolademelk gaat drinken in Bar Choc. Maar eerlijk, kan het echt?

Stel nu dat u een open relatie hebt en dat niet alles zich binnen de relatie moet afspelen. U kan op reis gaan zonder uw partner of diepgaande emotionele gesprekken voeren met een ander. Waarom zou seks dan enkel maar binnen de relatie kunnen?

Maar hoe zit dat dan met kinderen op de wereld zetten? Een kroost kweken met een ander is – op enkele uitzonderingen na – voor iedereen een brug te ver, zoniet enkele duizenden bruggen te ver.

Ik weet niet wat de laatste wetenschappelijke stand van zaken over seks en kinderen maken is, maar als ik me niet vergis kan seks wel eens leiden tot kinderen. En dus wordt vreemdgaan dan toch steeds een beetje ‘baby’s maken met een ander’. “Ho maar: anticonceptie!”, hoor ik u roepen. Helaas geen waterdicht systeem en dus blijft de kans op nakomelingen bestaan. “Ho maar, abortus!”, meent u vervolgens op te werpen. Wél een waterdicht systeem, maar één die enkel aan het vrouwelijke geslacht toekomt. Ik geloof sterk in “baas in eigen buik” en dat betekent ook: als een vrouw het liefdeskind wil houden, dan houdt ze het. En dan moet de overspelige man maar zijn verantwoordelijkheid nemen.

Om diezelfde reden heb ik het niet zo begrepen op onenightstands. Elke keer er geschoten wordt, kan het raak zijn. En het is beslist geen goed idee om kinderen te maken met iemand waar je niet eens langer dan een nacht mee wil vertoeven. Noch onenightstands, noch slippertjes lijken me daarom een goed idee. Maar je kan de redenering ook omdraaien: als u geen graten ziet in onenightstands, dan ook niet in vreemdgaan. Als het niets betekent als u geen relatie hebt, dan misschien ook niet als u wél een relatie hebt.

Als u overigens beroepshalve naast de pot wil pissen, dan moet u een carrière bij de restaurantgids Michelin overwegen. Naar verluidt mikken professionele proevers er professioneel naast het porselein. Gewoon om te zien of het restaurant hun ‘foutje’ snel genoeg rechtzet. Gebeurt dat niet, dan verliest het etablissement in kwestie zijn ster, zonder dat de scheefpoeper daarvoor een welverdiende op zijn of haar ster krijgt. En daar komen, gelukkig maar, geen kinderen bij kijken.

Waarom u zo’n slechte chauffeur bent, maar dat nauwelijks lijkt te beseffen

“Koud hé, deze morgen?”

Pas op. Het is een sociale test. Antwoorden met een platitude mag, een kwinkslag wordt geapprecieerd, maar als u steen en been begint te klagen, dan zakt u onvermijdelijk voor de test. Mijn gulden stelregel is, “zaagt u over het weer, dan neemt het nooit een keer”. Ik maak me er snel vanaf en laat u voor de rest links liggen.

Met het verkeer gaat net hetzelfde op. Niets is zo makkelijk om een gesprekje aan te knopen over de vervoersmodaliteiten. “Hoe ben jij hier gekomen?” of “Hier veilig geraakt?”. Opnieuw pas op. Herinner u: een platitude mag, een kwinkslag is beter, maar geklaag is uit den boze.

Als u wat intelligenter wil overkomen bij het volgende verkeergesprekje, dan is ‘Traffic’ van Tom Van der Bilt een kolfje naar uw hand. Het leest als een trein en is hilarisch herkenbaar. Van der Bilt neemt uw en mijn rijgedrag onder de loep, maar schrikt ook niet voor de iets beschouwendere thema’s, zoals waarom mieren geen files kennen en waarom vrouwen vaker files veroorzaken.

Het tweede hoofdstuk bijvoorbeeld gaat over de zwakke perceptie van ons rijmanskunsten. Als ik u vraag: “Bent u een betere chauffeur dan gemiddeld?”, dan antwoordt u ongetwijfeld ja, net als die andere 90 procent die aan de enquête deelneemt. Stirling Moss, een Britse formule-1-piloot uit de jaren stilletjes, beweerde ooit dat er twee dingen zijn waarvan een man nooit zal toegeven dat hij het slecht kan: autorijden en de liefde bedrijven.

Waarom zijn we zo slecht in ons eigen rijgedrag beoordelen? Omdat we zelden crashen en daardoor elke dag een beetje meer het gevoel krijgen dat we uitstekende chauffeurs zijn. Lopen we dan toch eens averij op, dan was het, let op het woord, een ongeluk. Het zegt haast letterlijk dat je er niet kon aan doen.

Ene H.W. Heinrich vogelde al in 1931 uit dat voor elk fataal werkongeval er 29 kleinere accidentjes en bijna 300 net-niet-ongevallen zijn. Het zijn vooral die 300 net-niet’s waar we zo slecht mee om kunnen. We gaan even op de rem staan, maken even een bruuske beweging, maar uiteindelijk zijn we er toch maar mee weggekomen. We vergeten snel dat het gebeurd is, en als je het een kwartier later zou vragen, dan ontkennen we krachtig, want tenslotte is er toch niets gebeurd?

Kortom, we missen eerlijke feedback. Een prachtige oplossing hiervoor is DriveCam. Het gelijknamige bedrijf installeert kleine cameraatjes in uw auto, met zicht binnen en buiten de auto. U wordt constant gefilmd, doch wees gerust: de beelden worden niet opgeslagen. Tenzij u een bruuske beweging maakt: een te scherpe ruk aan het stuur, of een plotse duw op het rempedaal. Dan slaat DriveCam de beelden van tien seconden voor en tien seconden na het euvel op. Die beelden worden doorgestuurd naar DriveCam en maandelijks mag u er eens op de koffie.

De resultaten daarvan zijn opzienbarend. Niet alleen herinnert u zich die akkefietjes niet meer, bijvoorbeeld omdat u in slaap aan het dommelen was, maar ook: u kan het niet meer ontkennen. Normaal hanteert ons brein de volgende strategie: minimaliseer de eigen schuld bij een akkefietje tot op een niveau waar u er geloofwaardig mee wegkomt. In het geval van een net-niet is dat bepaald niet moeilijk: er is toch niets gebeurd. Maar de beelden liegen niet. En het kind op de fiets die u net niet geraakt heeft, omdat u hem niet gezien hebt, staat nu wel verdacht dicht op de camerabeelden.

Vooral professionele bedrijven, taxi’s of expediteurs, maken er al gebruik van. En met succes: ongevallen dalen met ongeveer 30 tot 50 procent. Ik voorspel u: het zal niet lang meer duren of een verzekeraar er mee op de proppen komt. Tweemaal winst: in ruil voor een tiental seconden privacy krijgt u een lagere premie én minder ongevallen.

Dat chauffeurs zelden feedback krijgen, klopt echter niet altijd, zeker niet in het geval van mijn vader. In de persoon van mijn moeder zit naast hem iemand die virtueel meeremt als er te remmen valt en “Pas op” roept bij een schijnbaar gevaarlijke situatie die desalniettemin geheel correct is ingeschat door mijn vader. Wordt steevast gevolgd door gezucht of gegrom vanop de chauffeursstoel, maar ondanks de talloze suggesties dat “je vanaf hier ook te voet verder kan” of dat “er op de achterbank ook nog plaats is”, zit het feedbacksysteem nog steeds trouw op post. Geen wonder dat mijn vader één van de beste chauffeurs is die ik ken.

Hoe vind ik wetenschappelijk verantwoord een lief?

Stelt u zich even voor dat u naar een feestje gaat omdat u op zoek bent naar een lief. Wat een geluk: alle aanwezigen zijn ook op zoek naar de ware liefde. Mannen kunnen kiezen: of ze dragen een pak en keurig gepoetste schoenen, of ze komen in jeans. Vrouwen redeneren ongeveer zo. Als ze beslissen om wel of niet naar het feestje te gaan, vinden ze het vooral belangrijk dat er veel mannen in jeans zijn. Want dat betekent dat ze zelf niet de moeite hoeven te doen om een kleedje en hoge hakken uit de kast te halen. Maar eens ze op het feestje zijn, kijken ze vooral naar de mannen met pak.

U kan zich al voorstellen wat er gebeurt. Alle mannen doen een pak aan, want dat geeft hen meer kans om aan een lief te geraken. En de vrouwen, tja, die blijven thuis want als alle mannen een pak aan doen, dan moeten ze hun hoge hakken uit de kast halen.

Dus hebben we iemand nodig die het feestje organiseert, en meteen al op de uitnodiging schrijft: “mannen, helaas pindakaas, als u in pak komt, dan moet u meer betalen”. En ja hoor, diegenen die wanhopig op zoek zijn (of gewoon meer aan een relatie hebben), die zullen gerust meer willen betalen. De anderen komen gewoon in jeans. Maar dat lost het nog niet helemaal op: moet de organisator bijvoorbeeld de mannen in jeans gratis binnenlaten? Daardoor zullen er nog meer vrouwen zijn en kan hij de pakdragers nog meer laten betalen. Of zullen die mannen dan hun pak in de kast laten hangen en ook gratis in jeans binnenwandelen?

Om de mensheid te dienen heb ik daarover een wetenschappelijk artikel geschreven. Omdat mijn collega’s allemaal serieuze mensen zijn, heb ik de boodschap wat gecamoufleerd als grote advertenties (mannen in pak) en kleine advertenties (mannen in jeans), maar daar kijkt u moeiteloos doorheen. Bovendien is het geheel opgeleukt met wat wiskundige formules en veelkleurige grafieken; ik heb ook nooit beweerd dat het eenvoudig is om een feestje te organiseren. En het antwoord op alle vragen is, zoals het economen betaamt: dat hangt er van af. In dit geval: het hangt van de vrouwen af. Als ze niet graag een kleedje dragen en vooral naar mannen in pak kijken, laat dan de mannen in jeans maar gratis binnen. Maar als ze wél houden van een kleedje, ontzeg dan de mannen in jeans de toegang: dan moet alle mannen het dure toegangsticket betalen.

Als dit u allemaal ingewikkeld economisch gebral lijkt, blijf dan weg van het feestje. Zoek uw geluk online. Uit eveneens wetenschappelijk verantwoord onderzoek, blijkt dat u best maar even tijd besteedt aan uw profielfoto. Al doet u er goed aan om te pretenderen dat u er niet veel tijd in steekt, bijvoorbeeld door die foto met uw iPhone of webcam te nemen. In tegenstelling tot wat iedereen denkt, is het een goed idee om iets meer van uw lichaam prijs te geven. Voor de mannen: toon gerust uw sixpack. Voor de vrouwen: een diep ingesneden decolleté volstaat. Of houd iets nuttig in de hand, zoals een gitaar of een hond. En, ook een goeie strategie om meer dates te versieren: toon je gezicht niet, maar kies voor een artistiek verantwoorde foto.

En als het dan nog niets wordt? Tja, dan moet u misschien wat vaker het openbaar vervoer nemen.