Wij zijn naar Duitsland verhuisd. Ludwigshafen nabij Mannheim om precies te zijn. En dit ondanks de expliciete raad van mijn oma om er nog eens goed over na te denken. Wat we niet deden. Meer zelfs, de kans is groot dat ú zich de afgelopen weken meer vragen gesteld of zorgen gemaakt hebt over onze verhuis.
Met een aan de Deutsche Gründlichkeit grenzende efficiëntie zijn we in twee dagen verhuisd. Eén dag om alle spulletjes in te pakken. En één dag om de spulletjes te vervoeren. Oké, er is wel wat door de mazen van het net geglipt. De verwarming draait nog op volle toeren. De diepvries steekt nog vol. En dat restje brood in de broodtrommel? Laten we hopen dat het volume haar op het brood omgekeerd evenredig is met dat op mijn Duits.
Hoe het is, zo in Ludwigshafen (waar we wonen en waar Nele werkt) en Mannheim (waar ik werk)? Het zal je verbazen, maar het lijkt hier wat op Italië. Het loopt hier over van de pizzeria’s. Op elke hoek vind je een koffietent (en gezien Mannheim een dambordpatroon heeft, zijn er héél veel hoeken). De kans is groot dat je hier overreden wordt, zij het door zoevende auto’s, zij het door de trammen die hier té vaak onverwachts afdraaien. En in sommige wijken hebben ze het dolce far niente bijzonder goed onder de knie.
Dat laatste geldt natuurlijk niet voor het Chemische Bedrijf en ook niet voor de universiteit. Gisteren bijvoorbeeld hebben we met de collega’s tot 23u gewerkt. Dat de laatste uren zich afspeelden in de Ierse pub Murphy’s Law, kunnen we louter als ‘toeval’ klasseren. (Dat mocht ik deze ochtend al bekopen. Mijn sleutel bleek verdwenen. Verloren dus. Meewarige blik bij de secretaresse deze ochtend, doch vreemd genoeg bleef de klassieker “Ja maar, waar heb je hem laatst gehad?” achterwege. Een half uur later had ik al een nieuwe.)
O ja, u had graag wat foto’s gezien. Helaas. Bij de verhuisefficiëntie is mijn kodak in de kast blijven zitten. Voorlopig moet u het dus met uw verbeelding doen. Neem om het even welke Italiaanse stad, en je komt al aardig in de buurt. Als u van plan bent om eens op bezoek te komen, dan raad ik u wel aan om die Italiaanse stad lichtjes aan te passen, teneinde u van een ontgoocheling te besparen. De straten bijvoorbeeld, trekt u kaarsrecht. En de historische gebouwen vervangt u door flatgebouwen. Vervolgens overgiet u alles met een laagje beton. Klaar!
U wil dit met uw eigen ogen zien? Altijd welkom. Zorg alleen dat u uw verbeelding niet vergeet.
