Duitsers hebben niet alles op een rijtje

Nooit gedacht dat het mij zou overkomen. Echt niet. En al zeker niet dat het mij in Duitsland zou overkomen. IK BEN VOORBIJGESTOKEN BIJ DE BAKKER. Tot twee keer toe. En dat terwijl ik nog maar drie keer naar de bakker geweest ben.

U kunt zich dat best voorstellen. Uw dienaar wacht op zijn beurt en kijkt al eens naar het aanbod. Van het brood, bedoel ik dan. Dat is betrekkelijk beperkt: er zijn namelijk exact twee soorten brood. Het Landbrot waarvan we proefondervindelijk kunnen zeggen dat het niet te vreten is, en het Krustenbrot dat dan weer wél te pruimen valt.

En dan komt er iemand de bakkerij binnen, negeert me straal, bestelt, wordt besteld en hop, weer weg. Nog voor uw dienaar een Duitse zin kan fabriceren is de schuinsmarcheerder al weer verdwenen. Nooit gedacht van die Duitsers.

Op de Lange Nacht van het Museum ging het nochtans goed. Het is te zeggen, die nacht was vooral lang omdat we anderhalf uur moesten aanschuiven. Voor het eerst in vijf jaar werden de kelders van de unief opengesteld. Het moet zijn dat de Duitsers thuis zelf geen kelder hebben, want de toeloop was gigantisch. In elk ander land zou dat tot chaos geleid hebben, maar niet zo alhier. We schoven aan op een perfecte lijn die na enige afstand perfect in een hoek van negentig graden zijn weg verder baande. En dat terwijl niemand instructies gaf. Het was, dat had u kunnen raden, haast even bijzonder als de kelders.

Als ik maandag vol bewondering over die winkelhaak van mensen vertel, proberen mijn Duitse collega’s, net als het bakkersklandizie, mij van de waangedachte dat Duitsers van wachtrijen houden te ontdoen. Dat ik maar eens in Engeland moest gaan kijken. Daar wachten ze zelfs in the middle of nowhere in een rijtje op de bus. (Inclusief het mopje: wat is één Engelsman die op de bus wacht? De kortste rij ter wereld.)

Het moet gezegd zijn, hier is het een sport om zo chaotisch mogelijk op de tram te springen. Dat heeft mogelijks te maken met het feit dat de deuren al opnieuw dichtgaan terwijl ze nog maar net geopend zijn. Als u binnenkort verneemt “Belg reist half in, half uit de tram door Mannheim”, dan weten de perslui meteen bij wie ze moeten zijn voor een diepte-interview. Al zullen ze wel, tegen de Duitse gewoonte in, braaf hun beurt moeten afwachten.