Ik mis de trein. Echt waar. Als u de afgelopen weken hier ontgoocheld werd door een oorverdovende stilte, dan heeft dat maar één reden: ik reis niet meer met de trein.
De trein is altijd een beetje reizen, en van reizen komt denken. Zoals Alain De Botton in zijn overigens bijzonder rake boek The Art of Travel schrijft: “Weinig plaatsen leiden zo natuurlijk tot interne conversaties als voortschrijdende vliegtuigen, schepen of treinen. Grote ideeën hebben nood aan weidse uitzichten, nieuwe ideeën aan nieuwe plaatsen.”
Hij legt meteen ook uit waarom een bureau zowat de sléchtste plaats is om te denken: “Onze geest weigert grondig na te denken als het verondersteld wordt om na te denken. Het is net zo verlammend als verplicht worden een mop te vertellen of een accent te imiteren. Denken lukt een pak beter als we onze geest een aantal anderen taken geven, zoals het luisteren naar muziek of het volgen van een bomenrij.”
Op de trein kom ik er ook toe om van wat losse ideeën en anekdotes een min of meer samenhangend verhaal te brouwen. Tien keer per week veertig minuten pendelen, is zo’n luxe, dat het niet eens een opoffering is om één van die tien sessies te besteden aan een blogpost. En omdat veertig minuten soms net iets te kort is, lapt de NMBS er vaak geheel onbaatzuchtig een aantal bonusminuten bij.
Maar veertig minuten thuis is een serieuze hoop tijd, die veel nuttiger besteed kan worden: pakweg door aan mijn doctoraat te werken, een sollicitatiebrief te schrijven, hemdjes te strijken of onze hond een nieuw kunstje te leren.
De trein is ook een onuitputbare bron van inspiratie. De treiner schrijft er een hele blog over vol. Ook hier blijven de spoorwegen niet onbesproken. Om er maar enkele te noemen: de nieuwe treinregeling, een bellende neger op de trein, mijn bijna-vriendin nummer 60 en collega P’s Russische muze. Ik heb het even voor u nageteld, van de laatste 10 blogposts gaan er, direct of indirect, 3 over het openbaar vervoer.
Dit alles bedacht ik me terwijl ik The Art of Travel aan het lezen was. Op de ferryboot tussen Victoria en Vancouver. En deze blogpost schreef ik in het vliegtuig, ergens tussen Vancouver en Chicago, met twee slapende bejaarden naast me. Maar niets gaat boven de trein, zo vindt ook De Botton: “Van alle vervoersmodaliteiten is de trein wellicht de beste hulp om te denken. Snel genoeg om ons niet te ergeren, maar traag genoeg om voorwerpen te herkennen.” Als De Bottons geest vastloopt op een moeilijke gedachte, kijkt hij uit het raampje. Hij fixeert een voorwerp voor enkele seconden en volgt het, tot spontaan een nieuwe gedachte zich ontspint.
Als straks niemand me wil op de arbeidsmarkt, dan word ik kaartjesknipper. Wat een heerlijke job. De hele dag op de trein zitten, niemand die zich daar vragen bij stelt, en er nog voor betaald worden ook. De altijd zeurende treinreizigers, het verplicht door de neus spreken bij dienstmededelingen en de ietwat debiele slogans (“Infrabel, right on track” – terwijl iedereen weet dat de treinen in België links rijden) neem ik er dan maar al te graag bij.
Om van de geweldige fotografiemogelijkheden nog niet te spreken. Ik schreef net een post over cowboyfotografie op de trein. Ode aan de NMBS, zou ik zo zeggen.
Reactie door Linda — 31 juli 2010 @ 11:21 am