Vijfduizend euro en nog wat debiele vogeltjes

Als u vandaag nog geen spannend avontuur beleefd hebt, dan raad ik u aan om even bij De Post binnen te springen.

Vriendin C. ging laatst doodgewoon vijfduizend driehonderd en een klets euro’s halen in het postkantoor. Een milde gift van de Vadertje Staat omdat C. zo vriendelijk was om te veel belastingen te betalen.

Nu ja, zo doodgewoon is dat nu ook weer niet, maar de vrienden van de fiscus bieden slechts twee mogelijkheden. Of u haalt het cash op in het postkantoor. Of u vult een resem papieren in en maakt wat kopietjes van de nodige documenten. Omdat u bij die laatste mogelijkheid toch ook in het postkantoor moet zijn om postzegels in te slaan, is de keuze snel gemaakt.

Als de postbode haar het briefje brengt waarop staat dat ze de niet zo ronde som mag gaan afhalen, haast ze zich meteen naar waar het briefje vandaan komt. Je weet maar nooit dat de Belgische schatkist net dié middag leeg zou raken.

In het postkantoor aangekomen trekt ze een nummertje, maar ze is niet de enige die aan de tombola deelneemt. Vermoedelijk heeft De Post weer een reeks postzegels met debiele vogeltjes uitgegeven, want het is aanschuiven geblazen.

Wanneer C. eindelijk aan de beurt is, schuift ze subtiel het briefje over de comptoir van loket nummer één. Alsof ze in de apotheker stond, om een middeltje te halen voor de syfilis van haar man. De dame achter de comptoir kijkt enigzins verbaasd, niet zozeer omwille van het hoge bedrag, maar omdat ze de eerste is die die middag géén postzegels met debiele vogeltjes moet hebben. “Ja, maar zoveel heb ik niet,” mompelt de dame enigszins bedeesd.

Haar stem verheffen kan ze nochtans als de beste. Boven haar hoofd wapperend met het briefje, trekt ze de aandacht van haar collega aan loket nummer zeven. “DIE MADAM MOET HIER VIJFDUIZEND DRIEHONDERD EN EEN KLETS EURO’S HEBBEN.” En vervolgens geheel overbodig tot C., die nochtans niet aan beginnende, laat staan aan eindigende, doofheid lijdt, “u wordt verder geholpen aan loket nummer zeven”.

Op haar beurt enigszins bedeesd baant C. zich een weg tussen de horden filatelisten. Gelukkig wordt ze gerustgesteld door de begrijpende blik van een hoogbejaarde dame. Haar man zaliger heeft vast ook nog syfilis gehad, in de tijd toen daar nog geen middeltjes voor bestonden.

“Bij welke bank heeft u een rekening, mevrouw?” vraagt de loketbediende, duidelijk geamuseerd dat híj nu de macht heeft om een transactie van meer dan tweehonderdduizend Belgische franken in goede banen te leiden. C. noemt één van de grootbanken die ondanks de aanwezigheid van een ex-premier in het bestuur vorig jaar ei zo na op de fles ging. “En heeft u daar een spaarrekening?” C. antwoordt bevestigend. “En hoeveel interest krijgt u daarop?” Ietwat verbaasd over het kruisverhoor, mompelt C. “Dat weet ik niet, meneer.”

Maar zo gemakkelijk komt u er bij een postbediende niet van af. “Nee, maar serieus, hoeveel krijgt u?” C. reageert deze keer al iets koeler. “Dat gaat u niet aan!” De postbeambte is niet onder de indruk en bladert even in een foldertje. “Hier, krijgt u zo veel?”, wijzend naar de astronomisch hoge tarieven die de Bank van de Post biedt. “Ik dacht het niet”, voegt hij er triomfantelijk aan toe.

Geheel in zijn nopjes gaat hij de biljetten halen. Om er zeker van te zijn dat hij zich niet misteld heeft, laat hij de nieuwe stroom postzegelverzamelaars meetellen. “DAT IS DAN VIJFHONDERD. DUIZEND. DUIZEND VIJFHONDERD…” (dertig seconden later) “VIJFDUIZEND DRIEHONDERD EN EEN KLETS EURO”.

Nog voor hij kan vragen of C. ook nog postzegels met debiele vogeltjes moet hebben, loopt C. het postkantoor uit, richting grootbank. De vrienden filatelisten blijven verdwaasd achter, zwijmelend bij de gedachte aan het aantal postzegelalbums die ze kunnen vullen met de som die net buitenwandelt.