“Liefje, ik zit opgesloten op het balkon”

Het had niet veel gescheeld of fase 3 van het burenrampenplan was afgekondigd.

Heden werk ik in Duitsland, of toch halftijds. Dat wil niet zeggen dat ik slechts de helft van de dag werk – dat is sowieso het geval – maar dat ik slechts de helft van de tijd in Duitsland vertoef. De andere tijd verblijf ik nog steeds aan de oudste universiteit der Lage Landen.

Speciaal voor mijn eerste dag hadden ze hier de Duitse minister van Begroting uitgenodigd. Volgens de organisatoren waren er 400 aanwezigen, de politie bleef buiten wachten en hield bijgevolg geen tellingen.

Even had ik gedacht om mijn entree te maken zoals gestelde lichamen dat hier doen. Door de middengang schrijdend, en ondertussen willekeurig links en rechts knikkend. Ik hield me in en zette mij onzichtbaar achteraan. Ik had me per slot van rekening ook niet ingeschreven voor het event.

De minister van Begroting kreeg een marsepeinen spaarvarken als verjaardagsgeschenk. Een knipoog, dat had u meteen door, naar de besparingen die overal in Europa op til staan. Mijn welkomstgeschenk eerder op de dag moest voor het zwijn niet onderdoen. Ik kreeg vier bureaus toegewezen, weliswaar sequentieel.

Over zijn toespraak kan ik kort zijn. Ten eerste zijn de Duitsers goed bezig. Ten tweede moeten de banken meer belastingen betalen. En in tegenstelling wat u zou denken, zijn er maar twee landen in Europa: Duitsland en Frankrijk.

Deze wijze woorden overpeinzend, kwam ik thuis. Tot mijn verbazing trof ik er enkel het vrolijke hondje aan. Nochtans stonden de lichten en de oven aan, wat deed vermoeden dat N. ook thuis was.

Na controle van alle vertrekken, moest ik echter het tegenovergestelde besluiten, en bij het vinden van een lauwe lasagne in de oven, voelde zelfs mijn eksteroog dat er iets loos was.

Ik diepte mijn gsm op, en warempel, daar stond “Liefje, ik zit opgesloten op het balkon. Kom je me redden?” Ik snelde aldus naar het terras, waar behalve enkele tuinmeubels niets te vinden was. Angstig keek ik naar beneden, maar ook daar was niets of niemand te bespeuren, zelfs geen tuinmeubels.

Rampscenario’s spookten door mijn hoofd, maar die werden snel uitgewist toen ik bij onze buren aanbelde. Jawel hoor, daar kwam N. tevoorschijn. Na drie uur wachten, was ze over een dak en twee omheiningen geklauterd, en vervolgens binnengelaten door onze buren.

Eerst had ze nog een vluchtroute door middel van een sprongetje overwogen, maar die poging werd onderschept door de schuinonderbuurvrouw. Meteen werd fase 1 van het burenrampenplan afgekondigd: de buren naast ons werden verwittigd, en een gsm werd over een muurtje gehesen om mij te kunnen bereiken – wat uiteindelijk niet lukte. Daaropvolgend trad fase 2 in werking: de buurvrouw schuinboven begon ter plekke Duitse cakejes te bakken, want na twee uur op het balkon zou N. wel eens kunnen verhongeren.

Het had niet veel gescheeld, of ze hadden fase 3 van het plan gelanceerd: de brandweer. Zo ver kwam het gelukkig niet, maar een dekentje werd wel nog over de muur gegooid. Tegen de koude, wel te verstaan, niet als vluchtmiddel.

Zodra N. in veilige handen was, brachten we het dekentje terug naar onze schuinonderbuurvrouw. Na het obligate vreugdedansje werden we uitgenodigd om ééntje te drinken, wat we uiteraard niet durfden afslaan. We klonken op de redding en op mijn eerste werkdag en dronken cognac alsof het icetea was.

Nadat een Babylonische spraakverwarring opgelost was (Genf (Geneve) is niet gelijk aan Gent!), trokken we huiswaarts, alwaar het vrolijke hondje nog steeds de wacht hield.

Al bij al was het een rustige eerste dag, hier in Duitsland.